Interview met een mantelzorger: Henneke Koppelman

Geplaatst op 23 november 2017 08:59

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Henneke Koppelman

‘Ritme van de dag centraal’

Henneke Koppelman is mantelzorger van haar twee kinderen van 11 en 9 jaar oud.  Beide kinderen hebben autisme en zijn dyslectisch. “Toen mijn dochter vier jaar was, kwamen we er na een lange zoektocht achter dat zij autisme heeft. Anderhalf jaar na mijn dochter is mijn zoon geboren. Dit jaar hebben we te horen gekregen dat ook hij autisme heeft. Mijn man en ik zijn niet op zoek naar labels voor onze kinderen zoals we weleens te horen krijgen. We hebben deze analyse nodig om te weten hoe we onze kinderen het beste kunnen helpen. Als een soort gebruiksaanwijzing.

We kunnen dezelfde dingen doen als andere gezinnen, alleen moeten wij meer voorbereiden door alles van tevoren te plannen en heel duidelijk te zijn. We zijn deze zomer naar het Dolfinarium geweest. Dat was heel leuk en gezellig. We bespraken met de kinderen stap voor stap wat we die dag gaan doen en hoe dat gaat. Dan moeten mijn man en ik er ook voor zorgen dat het zo gaat.” In de woonkamer hangen roosters van alle gezinsleden en een apart rooster voor speciale gebeurtenissen. “Het ritme van de dag staat bij ons centraal. Dit verloopt volgens een vaste structuur. Als daar iets tussenkomt plannen we dat in. Dit is zwaar. Iedere avond plannen mijn man en ik de volgende dag. Wij zijn door dit een team. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.”

Samen met ElkWelzijn hebben Henneke en een vriendin de groep ‘Moeders van kinderen met autisme opgericht’. “Een keer in de zes weken komen we bij elkaar en we hebben een appgroep. We wisselen ervaringen en tips uit. Een belangrijke tip daaruit is: ‘Of het nu voor info of voor ondersteuning is, je moet zelf kloppen aan de deur en blijven staan totdat die deur opengaat’. Je moet echt zelf vechten voor je kind. Dat moet je zelf doen.”

 

 

Vrijwilligersvacatures

Uitgebreid zoeken