Interview met een mantelzorger: Fam. Dingil

Geplaatst op 23 november 2017 08:57

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Fam. Dingil.

 

‘Je bent sterker dan je denkt’

Elem Dingil is 22 jaar en is samen met haar moeder en broer mantelzorger van haar vader. ,,Wij zorgen samen voor mijn vader en doen dat uit liefde. Ik vind het belangrijk dat mijn vader thuis is. Zeker voor mensen met dementie is het beter als zij in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Ik loop stage op een afdeling waar we voor mensen met dementie zorgen. Ik zie wat een verschil het maakt. Daarom wil ik ook dit gesprek. Tegen mensen, die de keuze hebben om wel of geen mantelzorger te zijn, wil ik zeggen je bent sterker dan je denkt, probeer het.”

In 2015 kreeg het gezin Dingil te horen dat Galip, vader van het gezin, dementie ( in de hersenen) heeft.  Ayse: “Mijn man is altijd actief geweest. Groot, sterk. Het afgelopen half jaar is dat in rap tempo achteruit gegaan. Dat heb ik moeten accepteren. In het begin vond ik dat moeilijk, maar met hulp is mij dat gelukt. Ik hou nu nog meer van mijn man.” Elem: “Toen wij te horen kregen dat mijn vader dementie heeft, volgde ik een opleiding tot doktersassistente. Hier ben ik een half jaar mee gestopt om voor mijn vader te zorgen. Tijdens dat half jaar besefte ik dat mijn hart bij de verzorging lag. Ik volg nu de opleiding Verzorgende Individuele Zorg.

Elem: “Ook is de familie nog meer één geworden. Iedereen staat klaar voor ons, voor mijn vader.” Ayse: “Van begin af aan hebben we veel steun van familie gekregen. In het begin heb ik nog gewerkt, maar dat werd te zwaar. Nu zorg ik voor mijn man. We zijn 29 jaar getrouwd. Hij is altijd een goede man geweest. Ik kan hem niet alleen laten. Ik hou zoveel van hem. Wij zijn een gezin.” Galip is tijdens het gesprek aanwezig en luistert mee. Bewegen en praten lukt hem nauwelijks. Ayse en Elem helpen hem daarbij. Hij haalt een grap uit met Elem door haar onverwacht op schoot te trekken. Ayse: “Mijn vader is het middelpunt van het gezin. Hij leeft in liefde. Mijn moeder zorgt overdag voor hem en wij ’s avonds. Daar maken we afspraken over. Door de zorg zijn wij nu nog opener naar elkaar en naar anderen toe. We bespreken alles.”

 

Vrijwilligersvacatures

Uitgebreid zoeken