Nieuwsberichten

Interview met een mantelzorger: Jacqueline Ansems

Geplaatst op 23 nov ‘17

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Jacqueline Ansems

‘Ze verdient de liefde en zorg’

Jacqueline Ansems werkte al in het zorgcentrum Kulenburg voordat zij mantelzorger van haar moeder werd. Inmiddels woont haar moeder sinds drie jaar in Kulenburg. Daar is een lange weg aan vooraf gegaan. Jacqueline heeft samen met haar broer de mantelzorg voor haar moeder op zich genomen. ,,Toen mijn vader stierf, waren er al signalen dat er iets niet klopte bij mijn moeder. Ik denk dat mijn vader het in de gaten had en dat altijd heeft ondervangen. Nadat hij stierf, begon het ook ons op te vallen. Het bleek Alzheimer te zijn. Mijn broer en ik hebben allebei een gezin en we werken allebei. Gelukkig hebben we goed contact en kunnen we goed afspraken maken. Mijn ouders hebben altijd klaar voor ons gestaan. Mijn moeder wenste zolang mogelijk in haar huis te blijven wonen. Daar wilden wij gehoor aan geven. Dit is nog ruim een jaar gelukt. Daarna ging het niet meer.”

 “We willen dat mijn moeder het goed heeft en daarom hebben we voor Kulenburg gekozen. Ik werk daar ook. Van tevoren besloot ik dat als dat lastig voor mijn moeder of voor mij zou zijn, ik degene ben die weggaat. Belangrijk is dat mijn moeder het goed heeft. Ik zie haar elke dag. In het begin was het wel moeilijk. Mijn moeder is mijn moeder, maar net als iedereen hier cliënt. Als ik werk, vindt mijn moeder het soms lastig dat zij niet al mijn aandacht krijgt. Ik kan er tijdens mijn werk niet altijd als dochter voor haar zijn. Als ik zeg ‘Ik ben aan het werk’ begrijpt ze dat niet altijd. Na mijn werk ga ik bij haar langs, maar liever haal ik haar op en gaan we iets doen.”

 “Doordat ze hier in Kulenburg is, hoeven wij niet meer de medische zorg op ons te nemen. Hierdoor hebben mijn broer en ik onze handen vrij om op een andere manier met mijn moeder bezig te zijn. Ik heb altijd een super goede band gehad met mijn moeder. Zij verdient de liefde en zorg die ze van ons krijgt.”

Interview met een mantelzorger: Henneke Koppelman

Geplaatst op 23 nov ‘17

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Henneke Koppelman

‘Ritme van de dag centraal’

Henneke Koppelman is mantelzorger van haar twee kinderen van 11 en 9 jaar oud.  Beide kinderen hebben autisme en zijn dyslectisch. “Toen mijn dochter vier jaar was, kwamen we er na een lange zoektocht achter dat zij autisme heeft. Anderhalf jaar na mijn dochter is mijn zoon geboren. Dit jaar hebben we te horen gekregen dat ook hij autisme heeft. Mijn man en ik zijn niet op zoek naar labels voor onze kinderen zoals we weleens te horen krijgen. We hebben deze analyse nodig om te weten hoe we onze kinderen het beste kunnen helpen. Als een soort gebruiksaanwijzing.

We kunnen dezelfde dingen doen als andere gezinnen, alleen moeten wij meer voorbereiden door alles van tevoren te plannen en heel duidelijk te zijn. We zijn deze zomer naar het Dolfinarium geweest. Dat was heel leuk en gezellig. We bespraken met de kinderen stap voor stap wat we die dag gaan doen en hoe dat gaat. Dan moeten mijn man en ik er ook voor zorgen dat het zo gaat.” In de woonkamer hangen roosters van alle gezinsleden en een apart rooster voor speciale gebeurtenissen. “Het ritme van de dag staat bij ons centraal. Dit verloopt volgens een vaste structuur. Als daar iets tussenkomt plannen we dat in. Dit is zwaar. Iedere avond plannen mijn man en ik de volgende dag. Wij zijn door dit een team. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.”

Samen met ElkWelzijn hebben Henneke en een vriendin de groep ‘Moeders van kinderen met autisme opgericht’. “Een keer in de zes weken komen we bij elkaar en we hebben een appgroep. We wisselen ervaringen en tips uit. Een belangrijke tip daaruit is: ‘Of het nu voor info of voor ondersteuning is, je moet zelf kloppen aan de deur en blijven staan totdat die deur opengaat’. Je moet echt zelf vechten voor je kind. Dat moet je zelf doen.”

 

 

Interview met een mantelzorger: Fam. Dingil

Geplaatst op 23 nov ‘17

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Fam. Dingil.

 

‘Je bent sterker dan je denkt’

Elem Dingil is 22 jaar en is samen met haar moeder en broer mantelzorger van haar vader. ,,Wij zorgen samen voor mijn vader en doen dat uit liefde. Ik vind het belangrijk dat mijn vader thuis is. Zeker voor mensen met dementie is het beter als zij in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Ik loop stage op een afdeling waar we voor mensen met dementie zorgen. Ik zie wat een verschil het maakt. Daarom wil ik ook dit gesprek. Tegen mensen, die de keuze hebben om wel of geen mantelzorger te zijn, wil ik zeggen je bent sterker dan je denkt, probeer het.”

In 2015 kreeg het gezin Dingil te horen dat Galip, vader van het gezin, dementie ( in de hersenen) heeft.  Ayse: “Mijn man is altijd actief geweest. Groot, sterk. Het afgelopen half jaar is dat in rap tempo achteruit gegaan. Dat heb ik moeten accepteren. In het begin vond ik dat moeilijk, maar met hulp is mij dat gelukt. Ik hou nu nog meer van mijn man.” Elem: “Toen wij te horen kregen dat mijn vader dementie heeft, volgde ik een opleiding tot doktersassistente. Hier ben ik een half jaar mee gestopt om voor mijn vader te zorgen. Tijdens dat half jaar besefte ik dat mijn hart bij de verzorging lag. Ik volg nu de opleiding Verzorgende Individuele Zorg.

Elem: “Ook is de familie nog meer één geworden. Iedereen staat klaar voor ons, voor mijn vader.” Ayse: “Van begin af aan hebben we veel steun van familie gekregen. In het begin heb ik nog gewerkt, maar dat werd te zwaar. Nu zorg ik voor mijn man. We zijn 29 jaar getrouwd. Hij is altijd een goede man geweest. Ik kan hem niet alleen laten. Ik hou zoveel van hem. Wij zijn een gezin.” Galip is tijdens het gesprek aanwezig en luistert mee. Bewegen en praten lukt hem nauwelijks. Ayse en Elem helpen hem daarbij. Hij haalt een grap uit met Elem door haar onverwacht op schoot te trekken. Ayse: “Mijn vader is het middelpunt van het gezin. Hij leeft in liefde. Mijn moeder zorgt overdag voor hem en wij ’s avonds. Daar maken we afspraken over. Door de zorg zijn wij nu nog opener naar elkaar en naar anderen toe. We bespreken alles.”

 

Interview met een mantelzorger: Fam. la Fontaine

Geplaatst op 23 nov ‘17

Tijdens de week van de mantelzorg staan mantelzorgers centraal. Als bijna vanzelfsprekend nemen zij de zorg voor een dierbare op zich. Terwijl dit zo bijzonder, waardevol en onmisbaar is. Mantelzorg raakt iedereen van jong tot oud en heeft veel invloed op het dagelijkse leven. Vier  mantelzorgers delen hun verhaal. Onderstaand leest u het verhaal van Fam. la Fontaine

 

‘In een andere versnelling’

Gilbert la Fontaine is mantelzorger van zijn vrouw Ank. Ank legt uit dat zij een niet aangeboren hersenletsel heeft waardoor zij langzaamaan steeds minder kan: “Ik leef in een andere versnelling dan de meeste mensen. Mensen zien niets aan mij. Alles kost mij veel energie. Voor de meeste mensen begint aan het einde van de middag de dag pas echt, ik ben dan al te moe. Ik probeer nog zoveel mogelijk zelf te doen, maar sommige dingen kan ik eenvoudigweg niet meer.”

Gilbert: “Als ik zie dat Ank moeite heeft met iets, probeer ik dat Ank uit handen te nemen. Omdat je aan Ank niets kunt zien, loopt zij tegen veel onbegrip aan. Door de crisis heb ik mijn baan verloren. Ik heb nu alle tijd voor Ank om alles soepel te laten verlopen. Dat is een geluk bij een ongeluk. Als ik zou werken, hoe moet dat dan met Ank? Ik vraag mij af of Ank dan niet sneller achteruit zou gaan?” Gilbert legt uit dat het moeilijk is om met name spontaan een beroep te doen op anderen voor hulp: “Iedereen heeft zijn leven met eigen bezigheden zoals gezinslevens”.

Twee dagen in de week gaat Ank naar activiteitencentrum Boogh. Dan heb ik mijn handen vrij. Ook luister ik graag naar muziek. Dat gaat jammer genoeg niet meer, omdat Ank niet tegen harde geluiden kan.” Ank: “Ik vind dat jammer dat ik dat voor hem tegenhoud.” Gilbert: “Als ik naar mijn taken kijk dan valt het in vergelijking met anderen nog mee. Ons motto is pluk de dag. We genieten van het leven en van wat we nog hebben. Nu het nog kan gaan we nog een paar keer fijn op vakantie.”

 

Klik hier om het nieuwsarchief te bekijken.

Vrijwilligersvacatures

Uitgebreid zoeken